چکیده
شهرسازی آثار مخربی بر هیدرولوژی شهری دارند که میتوان از افزایش رواناب ناشی از بارش، افزایش نقطه اوج تراز تخلیه جریان در مقایسه با ترازهای پیش از توسعه، افزایش دوره بازگشت و شدت سیلاب نام برد. رواناب سیلاب از جادهها، پشت بامها، پارکینگها و سایر پوششهای ناخوشایند در محیط های شهری و برون شهری یک دلیل شناخته شده برای تخریب جریان است که معمولا به آن سندروم جریان شهری گفته میشود. با گذشت زمان و افزایش بارهای فیزیکی و جمعیتی در شهرها در پاییندست و تخریب طبیعت در بالا دست، آثار مخرب بلایای طبیعی چند برابر شده است. شهرستان ساری هر ساله شاهد آبگرفتگی مستاصل کننده درون شهری، و به طور متناوب رودخانه اصلی شهر (تجن)، دچار طغیان میشود. در این پژوهش، با کمک علم و تکنولوژی طراحی شهری احساس به آب، سعی شده است چرخه طبیعی و هیدرولوژی به طور قابل قبولی احیا شود. هدف این کار، کنترل آبگرفتگی شهری، کمتر کردن احتمال طغیان رودخانه تجن، کمتر شدن آلودگی شهری و … بوده است.
مهلا عباسی آبلویی (1401) پایاننامه کارشناسی ارشد، رشته شهرسازی – طراحی شهری، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی.
